Op de middelbare school leerde ik dat jonge dieren en mensen schattige kenmerken hebben (grote ogen, relatief groot hoofd, pluizig vachtje) zodat ze schattig gevonden worden, en dat er daardoor voor ze gezorgd wordt.Hoewel het aannemelijk klinkt, is het natuurlijk onzin. Er is niets intrinsieks schattigs aan grote ogen of een groot gezicht. Het is gewoon andersom: omdat schattige jonge dieren een pluizig vachtje en grote ogen hebben, vinden we die kenmerken schattig. Waarom vinden we jonge dieren dan wel schattig? Het heeft een duidelijk evolutionair voordeel om jonge soortgenoten schattig te vinden, en kennelijk is dat principe zo krachtig dat het zich naar andere soorten laat generaliseren.
